Storythai

วันจันทร์ ที่ 14 ธันวาคม 2552

ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาประมาณ สิบโมงกว่าเห็นจะได้ ตั้งปลุกไว้ เก้าโมง

แต่ก็นั่นแล่ะ มีเรียนตอนบ่าย ตื่น สิบก็ทันน่า...

ฉันอ่านข้อความแรกของวันนี้ ที่ค้างอยู่ในโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อคืน

ส่งมาตอนตีสองครึ่ง ซึ่งฉันคงหลับสนิทไปแล้ว

ข้อความขอโทษของเทอ ข้อความที่บอกว่าเทอก็เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น

ข้อความที่ลงท้ายว่า เรารักเธอมากนะ ^^

ฉันส่องกระจกด้วยตาที่บวมฉึ่ง เพราะเมื่อคืนร้องไห้หนักไป

แม้จะยังรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่

แต่การนอนพักหลังจากที่สมองฟุ่งเพ้อไปไหนถึงไหน

แล้วตื่นมาอีกที มันช่วยให้ดีขึ้นเยอะเลยนะ

ฉันออกไปที่มหาลัย เราได้เจอกันนิดหน่อย ก่อนฉันจะแยกขึ้นเรียน

วันนี้ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนปัญหาต่างๆกับเพื่อนหลายๆคน

แนน ทะเลาะกับนิล ด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆ ที่ใครมันก็เป็น รวมถึงฉันด้วย

"กรูส่งข้อความไปถามว่ามันอยู่กับใคร แต่ส่งตอบเรื่องอื่น

กรูแค่อยากรู้ว่ามันอยู่กับใคร แต่มันพูดไปเรื่องอื่นกรูเลยหงุดหงิด"

o k ฉันก็เป็น เข้าใจความรู้สึกดี แล้วนิลก็หาว่า แนนไม่ไว้ใจ

"กรูไว้ใจมันนะ แต่กรูแค่กลัว เข้าใจใช่มะ แล้วทำไมมันยากนักวะแค่บอกกรูว่าอยู่กับใคร ใช่มะ"

ก็เหมือนที่ฉันวีนเธอไปก่อนหน้านั้น เรื่องที่เธออยู่ห้องวงฯ

บอกให้ไปทีนึง กลับไปอีกที่นึง ถามว่าอยู่กับใคร ก็ไม่ยอมตอบสักที

ถามอย่างตอบอย่าง ให้ตาย ! ผู้หญิงที่ไหนไม่เป็นวะ?

ไว้ใจไหมก็ไว้ใจ แต่ลึกๆ ก็กลัว เหมือนที่แนนบอกเป๊ะ เรย

ถามอีกอย่างตอบอีกอย่าง เป็นใคร ใครก็หงุดหงิด ใช่มะ?

แนนเล่าให้ฟังว่า นิลบอกว่าเด๋วนี้แนน เฉยชา เหมือนไม่คิดถึงมัน

"กรูคิดถึงจนก็เลิกคิดถึงมันไปแร้ว กรูเหนื่อย เหนื่อยมาก"

อืม o K อีกหน่อยก็คงมีอีกคู่ตามไปแล่ะ เหอะๆ

พลอย จะเลิกกับแฟน ร้องไห้ ..ทีแรกก็เห็นมันยืนคุยโทรศัพท์อยู่หลังห้อง

สักพักเสียงก้อดังขึ้นๆ กลายเป็นเสียงร้องไห้ คุยไปพักใหญ่

แล้วมันก้อกลับมานั่งข้างๆ ฉันกับแนน พอถามมันมันก้อเล่าให้ฟังว่า

"ไม่ได้คุยกันมา สองวัน โทไปหามันปิดเครื่อง มันบอกแบตหมด

แต่มันก็ไม่พยายามที่จะโทมาบอกกรูบ้างเลย" อันนี้ก็จบไป

เพราะรู้สึกเหมือนความสัมพันมันย่ำแย่มานานแล้วล่ะ เห้อออออ

น้ำหวาน เส้าสร้อย ...วันนี้เห็นน้ำหวานดูซึมๆ

ฉันกับแนนเรยแหย่ๆไป แรกๆมันก็ไม่พูดอะไร

แต่คุยๆไปก็น้ำตาซึม น้ำหวานคบกะแฟนพร้อมกับที่ฉันกะปรื้ดส์คบกัน

เรื่องมีอยู่ว่า ผู้ชายบอกว่าให้ห่างกันสักพัก เพราะลืมแฟนเก่าไม่ได้

ไม่อยากทำอย่างนี้ คบไปแบบไม่รู้สึกอะไร (เมิงไม่ได้รักเพื่อนกรู ว่างั้นเหอะ)

แล้วน้ำหวานมันก็ตัดพ้อว่า แล้วมันทำผิดอะไร ที่ผ่านมามันคืออะไรล่ะ

น่าเศร้าใจแทน ฟังแล้วสงสาร อยู่ๆก็ต้องกลายมาเป็นคนเจ็บ

งานนี้ สงสัยผู้ชายมีคนอื่นแหง่ๆ  ฉันว่าที่พูดมามันก้อแค่ข้ออ้าง

เรื่องคนอื่นมันเยอะแยะ วุ่นวาย เรื่องตัวเองก็เอาไม่รอด

นี่ก็หงุดหงิดให้เทออีกแล้ว ทั้งที่พูดย้ำแล้วย้ำอีกว่าให้ทำการบ้านซะ

บอกว่าพอเราเรียนเสร็จมาหาแล้วการบ้านให้เสร็จ ก็มัวนั่งทำอะไรอยู่

ตอนที่โทรมาถาม ก็บอกว่าทำแร้ว แตะแล้ว โกหกไปเรื่อย

เทอคิดว่าฉันเป็นอะไรล่ะ โทรมาถามถึงซักไซร้อย่างงั้น

เพราะกลัวว่ามันจะเป็นยังงี้ ก็ยังเป็นอย่างที่คิดไว้นั่นแล่ะ

มันน่าหงุดหงิดไหมล่ะ ?

แทนที่จะรีบทำให้เสร็จอย่างที่พูด ถ้างั้นป่านนี้ก็คงได้อยู่ด้วยกัน

ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งคนเดียวเซงๆยังงี้หรอก

เวลาที่จะมาซ่อมแซมความรู้สึกกันเรื่องแย่ๆเมื่อคืนก็หายไป

หมดไปกับเวลาที่เทอนั่งแชทเฟสบุ๊คกะคนอื่นนั่นแล่ะ

วันนี้ก็คงคุยกันน้อยหน่อย เพราะฉันคงไม่มีเวลา แล้วก็คงไม่มีอารมจะคุยกับเทอดีๆ

ฉันก็แค่หงุดหงิดเทอ มากๆ เท่านั้นเอง